42dc

 Dziś rano zrobiłam drugi test (chyba, żeby się upewnić) i już po kilku sekundach pokazały się dwie grube wyraźne krechy. Jeszcze się nie ciesze, jeszcze za wcześnie, ale nadzieja jest. Być może uspokoję się trochę i dotrze to do mnie po pierwszej wizycie u lekarza. Chociaż niekoniecznie, bo tyle się nasłuchałam i naczytałam na blogach, że na 1 wizycie było wszystko ok, a potem kończyło się źle.. Wszystko jest możliwe. Lekarze też czasem potrafią nieźle nastraszyć :/ Wiem, że zaraz napiszecie mi, że nie powinnam tak myśleć i że będzie dobrze, ale tego nie wie nikt. Nauczona wcześniejszym doświadczeniem wolę się nie nakręcać, nie cieszyć, nie planować. Bo wtedy ucieszyłam się bardzo, mój mąż też, a później były łzy i żal, że się nie udało ;( Nie chcę znów tego przeżywać. Po raz trzeci.
 Naprawdę staram się myśleć pozytywnie i jestem dziwnie spokojna. Piersi bolą nadal, bardzo często, brzuch czasami też- choć to nie ból ani kłucie tylko takie dziwne uczucie.. Poza tym zero innych objawów, nie jestem zmęczona ani senna, mam normalny apetyt, czuję się całkiem normalnie. Zobaczymy jak to będzie dalej..
 Żeby za dużo nie myśleć staram się być stale czymś zajęta i oprócz codziennych obowiązków dużo czytam i oglądam fajne filmy, czasem chodzę na zakupy. Muszę zająć czymś głowę ;) I tak mijają mi dni, na czekaniu... Jak będzie się coś działo niepokojącego odezwę się na pewno. Dziękuję Wam za gratulacje i wsparcie :*