O przedszkolu i jutrzejszym święcie..

 Środowe spotkanie z koleżanką udało się bardzo :)) Siedziałyśmy w miłej przytulnej kafejce, popijałyśmy cappuccino i zajadałyśmy szarlotkę na gorąco z lodami- mmm pycha! Jak wróciłam wieczorem do domu Synalek już spał (odkąd chodzi do przedszkola i musi wcześnie wstawać, śpi już przed 20-stą) a ja wskoczyłam do wanny pełnej pachnącej piany, położyłam sobie maseczkę na twarz i miałam domowe spa ;) I tak się relaksowałam, cisza i spokój- czas tylko dla mnie, to lubię.

Wczoraj też byłam na kawie u (innej) mojej koleżanki, ale to już podczas, gdy Junior był w przedszkolu. Też fajnie było się spotkać, pogadać..

 Minęły 2 pierwsze miesiące Juniora w p-kolu. Co prawda przez choroby nie chodził cały czas, pełne 2m, ale pomimo tego, że chodził w kratkę szybko i fajnie się zaaklimatyzował i polubił swoje przedszkole. Co mniej oczywiście bardzo cieszy. Nie spodziewałam się, że stanie się to tak szybko. Pani wychowawczyni- pani Asia jest bardzo fajna, ma dobre podejście do dzieci, dużo z nimi pracuje, jest miła i konkretna. Dzisiaj dzieciaki były na cmentarzu na grobach żołnierzy zapalić znicze. Myślę, że to dobry pomysł, nauczy dzieci patriotyzmu i szacunku do tradycji.

 Jeśli chodzi o przedszkole jestem na razie bardzo zadowolona, często Synek "przynosi" do domu swoje plastyczne prace, zrobione podczas zajęć- był już wiatraczek z papieru, pierwsze rysunki, korale z jarzębiny, ludziki z kasztanów i z ziemniaka ;) jakieś wyklejanki- zwierzęta w lesie i grzyby. Widzę, że dużo robią plastycznych i manualnych rzeczy, cieszę się, bo widać, że nie jest to przechowalnia dzieci, gdzie tylko się bawią i robią co chcą, ale prawdziwe przedszkole. Myślę, że na etap nauki czy wierszyków i piosenek jeszcze za wcześnie, ale i na to przyjdzie na pewno pora. Jedyny minus to taki, że od tego roku zlikwidowano w grupach 3-latków j. angielski. A szkoda, bo w zeszłym roku maluszki miały i świetnie się bawiły ponoć raz w tygodniu. Teraz ustalono, że dopiero od 4-latków będzie u nas angielski. No trudno.

 Jutro Święto Zmarłych, przyjedzie moja siostra z mężem i pójdziemy jak co roku na mszę na cmentarz do taty. Zapalimy też znicze wszystkim bliskim zmarłym. Junior zostanie z babcią w domu, bo jest za mały, aby w spokoju, grzecznie stać całą mszę na cmentarzu. A uważam, że w takim miejscu i w takim dniu należy się szacunek i cisza zarówno zmarłym, jak i ich bliskim, którzy przyjdą na mszę wspominać swoich bliskich.. To dzień pełen zadumy i refleksji i wkurzają mnie biegające i krzyczące wokoło dzieciaki. Sama jestem mamą bardzo energicznego dziecka i dlatego, żeby nie denerwować siebie i innych nie zabieram go ze sobą na mszę, bo i tak by się nudził i nie wytrzymał stać całą godzinę i w dodatku marznąć. Zadziwiają mnie zawsze matki z wózkami z malutkimi dziećmi, które drą się w niebogłosy w tych wózkach, bo pewnie są głodne albo im zimno albo nie chcą po prostu leżeć bez ruchu tyle czasu, a taka kobieta zamiast zabrać to dziecko z cmentarza to stoi i próbuje uspokajać, co zwykle nic nie daje.. Po co się męczyć, a przede wszystkim po co męczyć dziecko?? A jeśli chodzi o starsze kilkuletnie dzieci to uważam, że to nie plac zabaw, a niestety niektóre dzieciaki tak się zachowują, a ich rodzice nie reagują. No ręce opadają.
 O rewii mody nad grobami w tym dniu już nawet nie chce myśleć, bo po co się denerwować ;) Ogólnie jest mi to obojętne, ale śmieszy mnie to trochę :) Jasne, że należy ubrać się jakoś odświętnie bardziej i elegancko, ale nie przesadzajmy i jak słyszę o zakupach ciuchowych przed 1listopada (bo trzeba się pokazać) i bieganiu do fryzjera po nową fryzurę to mam dosyć. To już chyba lekka przesada? Obym się jutro w obu kwestiach miło zdziwiła..