O Juniorze

 Dziś nasze przedszkolaki mają uroczyste wielkanocne śniadanko oraz obiad i podwieczorek, a także ma odwiedzić ich "zajączek" z niespodzianką :) Na pewno będzie fajnie. Dzieci miały przyjść odświętnie ubrane i mają przedszkolną Wielkanoc. Ostatnie dni to były codzienne przygotowania do tych pięknych Świąt- malowali zajączki i kurczaczki, robili różne ozdoby i pisanki. Jutro i w piątek p-kole jest normalnie otwarte i działa, ale grupy będą łączone, bo ponoć dzieci zawsze jest mało przed samymi świętami (nie rozumiem tego za bardzo skoro większość ludzi pracuje i to oboje rodziców)

 Junior na szczęście zdrowy i pomimo okropnej pogody wędruje codziennie do p-kola. Zakładamy kalosze i płaszcze przeciwdeszczowe i jakoś chłopaki (Junior i Tymek) dają radę. Wiatr jest straszny, a wczoraj padał nawet śnieg z deszczem, ale na szczęście jakoś zawsze w ciągu dnia jest największy "armagedon", gdy dzieciaki są w p-kolu lub popołudniu już w domu.


 Odpukać nocki i poranne wstawanie są ok. W nocy Junior rzadko się budzi, zazwyczaj śpi spokojnie. A wstaje ostatnio różnie, czasem muszę go budzić o 7,20 i nie może się dobudzić, a czasem wstaje sam już o 6,30, ale najważniejsze, że nie o 6,0 jak było jeszcze niedawno. Zmiana czasu podziałała na plus ;)
Z jedzeniem też jakby się poprawiło, bo je częściej i więcej. Je dużo owoców i jogurtów, co mnie cieszy. Zrobił się też (wreszcie) bardziej samodzielny, bo sam je i zaczął się sam ubierać i rozbierać do kąpieli. Jeszcze do niedawna nie chciał kategorycznie sam jeść i musieliśmy go karmić, żeby zjadł cokolwiek.. Strasznie mnie to wkurzało i wiedziałam, że tak nie powinno być, bo jest już dużym chłopcem. Ale w końcu zaczął sam jeść i teraz nie ma problemu. Chętnie też sam myje rączki, buzie i zęby. Sam o tym pamięta i przypomina mi co rano i w ciągu dnia lata kilka razy do łazienki sam, żeby umyć ręce- super. Dziś mija dokładnie rok, gdy pożegnaliśmy pieluchy i Synek sam zaczął wołać na nocnik, z nocnika szybko zrezygnował i od lipca zaczął korzystać z ubikacji (siku robił/robi na stojąco, a kupke na podkładce) Bardzo mnie to cieszyło, bo nie cierpiałam mycia nocnika 10razy dziennie, ale już dawno zapomniałam o tym obowiązku :)

 Z dziecka, które późno zaczęło mówić, bo dopiero przed 3 urodzinami, zamienił się w dziecko niesamowicie wygadane, tworzące swoje własne, niesamowite historie i bez przerwy gadające ;) Lubię jak coś mi opowiada tak po swojemu i przeżywa każdą najmniejszą rzecz. Jest bardzo ciekawy wszystkiego, ale też posłuszny i ostrożny we wszystkim co robi. Jak na razie nie ma głupich pomysłów i nie zrobił sobie nigdy krzywdy np. skacząc po kanapach czy wspinając się po meblach (jak dzieciaki naszych przyjaciół czy znajomych) Bardzo dużo i chętnie rysuje/maluje/koloruje- codziennie. Bardzo lubi też (niestety) słodycze, ale zawsze najpierw mnie pyta czy może- czy to w domu czy jak jesteśmy u kogoś zawsze pyta. A ja mu wydzielam i pilnuję, żeby nie zjadł za dużo.


 Często mówi nam, że nas kocha i lubi się przytulać i dawać buziaki. Oby mu tak zostało jak najdłużej! :) Jest bardzo czułym dzieckiem, takim przytulakiem :)) Nie zaśnie bez swojego ulubionego misia i Myszki Miki. Lubi oglądać bajki, ale nie tak często jak kiedyś. A ja nie zabraniam, bo od tego jest dzieciństwo i bajki są przecież dla dzieci. A potrafią być też bardzo edukacyjne i widzę, ze Junior wiele się z nich uczy. Jak na przykład j. angielskiego- załapał już sporo słówek, a ja go nie uczyłam. Ja bardzo dużo bajek oglądałam jak byłam mała i krzywdy mi to nie zrobiło ;)

 Poza tym nadal hitem u nas jest zestaw garnków, naczyń i warzywek oraz zabawa w sklep- prawie codziennie Junior chce się w to bawić. No i oczywiście kolekcja aut i narzędzi. Stale jest jakaś awaria, pożar lub wyścigi. Remont też jest na porządku dziennym w naszym domu ;) Pięknie umie się już sam bawić dłuższy czas. Puzzle układa sam 24-elementowe, przy większych musze mu pomóc. Ale na puzzle rzadko ma ochotę, woli rysować.

 Junior jest bardzo spokojnym i grzecznym dzieckiem. Ominął nas na szczęście klasyczny bunt dwu i trzylatka. Nie było ataków furii i histerii w sklepie o coś, czy też w domu nie było/nie ma wrzasków i płaczu pół godzinnego o cokolwiek. Wiadomo jak każde dziecko J. ma swoje humory i gorsze dni czy chwile, potrafi też marudzić czy mnie zdenerwować, ale generalnie przez większość czasu jest ok i jest fajnie. Wie, że z mamą nie ma żartów i jak mówię "nie wolno" to on to rozumie i nie "walczy" ze mną. Na mieście nie ma uciekania, idzie ze mną grzecznie za rękę. Ładnie i często mówi "przepraszam, proszę i dziękuję"- każdego dnia. Sąsiadom i ciociom czy wujkom mówi "dzień dobly i do widzenia" ;) A jak zdarzy mu się o coś płakać to wysłucham go, uspokoję, wytłumaczę i obiecam coś jak trzeba. Nie ma problemu. Porównując go z niektórymi dziećmi naszych znajomych lub z tym co czytam czasem na blogach to naprawdę nie jest źle i nie mogę narzekać. Trafiło nam się bardzo grzeczne dziecko :)

 Synek mojej przyjaciółki na przykład to histeryk mały i wszystko wymusza płaczem i krzykiem. O byle co, co najmniej 2 razy dziennie jest "afera" i potrafi nieźle dać czadu.. Naprawdę nie wygląda to ciekawie i współczuję M. bo ja nie miałabym tyle siły i cierpliwości. To dziecko jest tak uparte i tak potrafi robić na złośc, że to się w głowie nie mieści. Czasami nie mam już ochoty patrzeć i słuchać jego kolejnych wybuchów i fochów i nie wiem jak reagować i jak pomóc M. Na niego nic nie działa ani prośba ani groźba. Zamiast lepiej jest coraz gorzej. Ostatnio spędziłyśmy w szatni 40min (!!!) ponieważ T. nie chciał się ubierać, bo chciał pić, a potem jeszcze coś innego i jeszcze..  Ryczał i darł się w niebogłosy.. I w końcu M. wzięła go na ręce i wyprowadziła siłą bez kurtki, bo wszyscy się patrzyli w koło dziwnie.. Nie radzi sobie z nim mama ani babcia (tata jest, ale na odległość, tzw. "tata weekendowy") i M zastanawia się nad wizytą u psychologa z nim. Nasza wspólna przyjaciółka B. powiedziała ostatnio, że Juniora uwielbia, bo jest taki kochany, a z T. nie wytrzymałaby 2godzin...

 U nas głównym problemem była niechęć Juniora do sprzątania zabawek po sobie. O to była "wojna" prawie codziennie wieczorem, ale nareszcie się nauczył, że po zabawie trzeba po sobie posprzątać i ułożyć na miejsce. Wie już, że mama lubi porządek i teraz Synek sprząta po sobie bez marudzenia- wielka ulga :)) Oby tak dalej.

 Mam nadzieję, że zawsze będzie takim radosnym i pogodnym dzieckiem, że będzie mądrym chłopcem i że wyrośnie na dobrego człowieka. Kochamy go bardzo i jest dla nas najważniejszy na świecie!!