39dc

 Dziękuję Wam bardzo dziewczyny za miłe słowa i cenne rady. Niestety tu gdzie mieszkam nie mam możliwości biegania co drugi dzień na badanie krwi i robienia bety.. Pozostaje mi czekanie do wizyty u lekarza, która będzie na początku marca, za 2 tygodnie. Jeśli wszystko dobrze pójdzie.. Bo do tego czasu oczywiście wszystko może się zdarzyć, więc czekam. Nie denerwuję się, jestem o dziwo spokojna. Czuję się dobrze-normalnie. Stwierdziłam, że co ma być to będzie. Ponoć to, że w ogóle zachodze w ciąże to dobry znak, bo przecież jest nadzieja, że w końcu może się udać. Musi się udać!
 Wiecie czego boję się najbardziej? Wcale nie tego, że za parę dni mogę dostać @ i wszystko się skończy.. Tylko tego, że tym razem ciąża będzie rozwijała się dobrze do czasu.. Boję się, że na pierwszej wizycie będzie wszystko ok, a później poronie i czeka mnie szpital itd. Tego nie chcę najbardziej i tego się boję!! Albo, że to może okazać się ciąża pozamaciczna- takie myśli też chodzą mi po głowie. Choć oczywiście wolę się nie nakręcać i myśleć pozytywnie. Ale przecież wszystko jest możliwe, tyle się o takich przypadkach teraz słyszy. Coraz częściej się to zdarza. Moja przyjaciółka poroniła rok temu (w 8tyg ciąży) i bardzo to przeżyła ;( Tak strasznie jej współczułam i próbowałam pocieszyć, ale w takich momentach po prostu brakuje słów.. Ja nie chcę tego przeżywać, nie chcę być na jej miejscu!! To musi być straszne, bo kobieta zdąży się już przyzwyczaić i cieszyć tym maleństwem, które nosi pod sercem, choć tak krótko.. Nie wyobrażam sobie nawet tego. A koleżanka mojej przyjaciółki, przeżyła ciąże pozamaciczną i pomimo długiego leczenia nadal nie może zajść w ciąże i lekarz stwierdził, że tylko in vitro im pomoże.. To takie smutne.
 A jaka droga do macierzyństwa mnie czeka? Obawiam się, że nie będzie prosta i łatwa. Bo wszystko w moim życiu przychodzi z wielkim trudem i wymaga cierpliwości i czasu. Moje życie nie było usłane różami. Nigdy nie wierzyłam za bardzo w swoje szczęście i jedynym, wielkim szczęściem jakie mnie spotkało 11lat temu było poznanie i zakochanie się w moim mężu. On jest moim największym szczęściem w życiu, dzięki Niemu wszystko jest prostsze i łatwiejsze. Dziękuję Ci Kochanie!