nadal czekam

Witam. Dzięki dziewczyny za odwiedziny i komentarze :) Każda Wasza opinia jest dla mnie cenna i cieszę się, że mnie rozumiecie. Trzymam za Was wszystkie kciuki i kibicuję Wam bardzo!! W grupie zawsze raźniej i lepiej jakoś.. Ta świadomość, że jest więcej kobiet/par z takim samym "problemem" jakoś mi pomaga. Bo kto zrozumie lepiej kobietę, jak nie inna kobieta, która przechodzi i przeżywa to samo? Ale wierzę, że w końcu musi sie nam wszystkim udać, musi!! Tym z Was, którym udało się zajść w wymarzoną ciąże zazdroszczę, ale tak pozytywnie, bo to, że Wam się udało po wielu trudach daje mi nadzieję :) Dzięki Wam czuję, że wszystko jest możliwe i że warto czekać.. I że może mi też się kiedyś uda być mamą.
 Mój mąż jest pewny, że zostaniemy za jakiś czas rodzicami i na razie w ogóle nie widzi problemu. On uważa, że mamy jeszcze czas i że nie ma powodu do paniki.. Czasami zachowuje się tak jakby mu nie zależało, ale on po prostu taki jest. Wszystko bierze na luzie i na spokojnie. Jest moją oazą spokoju, bez niego- jego wsparcia i poczucia humoru już dawno bym chyba zeschizowała ;) Ale On mi na to nie pozwala i skutecznie potrafi odegnać "czarne chmury" i sprowadzić mnie na ziemię. Jestem mu za to wdzięczna, ale czasem mam wrażenie, że tylko ja pragnę tego dziecka i tylko ja się staram.. Dlatego chyba właśnie założyłam tego bloga, żeby się wyżalić, pisać szczerze co czuję, czego się boję, bo nie chcę truć mężowi.. Przyjaciółki też nie zrozumieją, bo większość ma już dzieci, a 2 które nie mają, na razie nie planują, bo nie mają nawet z kim.. A mamie czy siostrze nie chcę zawracać głowy, bo nie chcę ich martwić, one mają swoje problemy, a poza tym na razie (chyba) nie ma o czym mówić... Chyba zresztą nie umiem o tym mówić szczerze, nie potrafię się przyznać, że mamy problem :/