Jest ciężko..

 Ostatnio mamy piękną złotą jesień i chodzimy na długie spacery 2 razy dziennie, ale od jutra ma niestety padać i chyba w głowę dostanę jak pogoda faktycznie popsuje się na kilka dni i trzeba będzie siedzieć w domu. Nienawidzę jak pada i nie można wyść z dzieckiem na spacer. Teraz jest tak pięknie, słonko grzeje kolorowe liście leżą wszędzie, kasztany spadają, pachnie cudnie jesienią, jest ciepło i fajnie. Tak mogłoby być zawsze, lubię tę porę roku, ale jak nie pada.

 Syn śpi ostatnio jakoś kiepsko, niespokojnie, budzi się z okropnym płaczem albo popłakuje i stęka przez sen. Kilka rady w ciągu nocy nas budzi-masakra. I znowu jest problem z jedzeniem, bo nadal najchętniej tylko mleko pije, nawet kaszki już nie chce, znudziła mu się chyba. Obiadu tyle co nic-kilka łyżeczek zje i ucieka, owoców trochę np. pół banana lub kawałek jabłka albo jedną śliwkę i koniec. Chrupki i sucha bułka to jest to. Lubi też chleb z dżemem. I to wszystko. Nie mam już sił na niego i nie wiem jak go przekonać do jedzenia :(

 Poza tym nie cierpi się ubierać, co rano jest cyrk i wycie, że go ubieram i zmieniam pieluche. Jakbym mu krzywdę robiła, mam tego dość. Kiedy to się skończy i mu przejdzie? Cały czas powtarzam sobie, że to wszystko minie, że wyrośnie  z tego, że będzie lepiej. Ale kiedy?? Tak bym chciała, żeby był już dużym, rozumnym i samodzielnym chłopcem. Żeby można się było z nim dogadać i porozmawiać, żeby sam się sobą zajął i miał swój świat.. Żeby umiał się już sam ubrać i najeść..

 Jest mi ciężko. Nie przespałam całej nocy normalnie od ponad 11 miesięcy :( Nie mogę spać kiedy chcę, nie mogę czytać kiedy chcę, nie mogę się w spokoju ubrać i umyć nawet. Nie mogę wyjść z domu kiedy chcę i potrzebuję coś załatwić. Nawet do lekarza pojechać. Wszędzie musze go brać ze sobą, a tak czasem się nie da i to niemożliwe. Chciałabym, żeby mój syn był na tyle duży, żeby mógł zostać sam w domu, a ja mogłabym robić co chce i kiedy chcę. Marzę o tym. I nie chodzi tu o pójście na kawę do koleżanki, ale o masę innych, ważnych spraw. Nie mogę przecież z nim na ręku załatwiać spraw w urzędzie czy banku albo iść do lekarza. Nie lubię prosić kogoś o pomoc, żeby z nim został, głupio mi tak wykorzystywać nawet bliską rodzinę, bo wiem jaki on potrafi być marudny i dać "czadu", a to przecież mój obowiązek, żeby się nim zająć. Czasami mam naprawdę serdecznie dość.

 Niedawno w pewnym popularnym programie usłyszałam słowa: "W moim przypadku macierzyństwo to trudny temat, nie jest kolorowo, nie jest tak jak myślałam, że będzie. Nie oszukuję koleżanek, które chcą zostać matkami, że jest tak różowo- tak jak mi opowiadano i oszukiwano." Dokładnie tak, zgadzam się i mogę podpisać sie pod tym obiema rękami!