Mój przedszkolak

 Dziś trzeci dzień Juniora w przedszkolu. Dwa pierwsze dni denerwowałam się tak, że spać w nocy nie mogłam i budziłam się co chwile- tak przeżywałam..

 W poniedziałek Syn nie wiedział co go czeka, więc był spokojny i wesoły. Odprowadziłam go (razem z przyjaciółką, której synek jest w grupie z Juniorem) i chłopaki dzielnie i chętnie pomaszerowali do sali, do zabawek i do innych dzieci. Przed 13-stą byłyśmy ich odebrać, pani wychowawczyni-pani Asia powiedziała, że obaj popłakali trochę i nie chcieli jeść (ani śniadania ani obiadu) ale że ogólnie było dobrze. Wczoraj już było gorzej, bo rano Tymek (synek przyjaciółki) nie chciał w ogóle wyjść z domu, a mój Junior poszedł chętnie, ale na schodach przed przedszkolem się rozpłakał. Pożegnanie było ciężkie, ale chłopaki dali radę i gdy ich odbierałyśmy nie było dramatu i ponoć zjedli ładnie. Dziś rano było znów trochę łez, ale nie było tak źle jak wczoraj. Jestem ciekawa co będzie o 13.0, gdy po nich pójdziemy. I co będzie jutro i w kolejnych dniach..

 Nie jest łatwo, ale spodziewałam się, że tak będzie. Wiem, że Junior jest ze mną bardzo związany i nigdy dotąd się nie rozstawaliśmy na dłużej. A jeśli gdzieś szłam/jechałam to zostawał z tatą lub babcią. A teraz dla niego to nowa sytuacja, obce miejsce, pani i dzieci. Dobrze, że ma kolege- Tymona, ale na razie to niewiele pomaga. Mam nadzieję, że mu przejdzie, że to chwilowe i że przyzwyczai się. Ogólnie większość maluchów (trzylatków) płacze i przeżywa tą sytuację bardzo. Codziennie rano na korytarzu przy salach trzylatków jest wielki płacz i wiele mam wychodzi ze łzami w oczach. Nawet te dzieci, które 2 pierwsze dni nie płakały, dziś widziałam, że też popłakiwały i tuliły się do mam.. Biedne te nasze dzieciaczki bardzo, ale muszą to przetrwać i się przyzwyczaić do zmiany w życiu. Żałuję bardzo, że Junior nie idzie do p-kola z uśmiechem na twarzy, ale widocznie potrzebuje jeszcze czasu.
 Mojej koleżanki córka ma ponad 4lata i już drugi rok przedszkola zaczęła, a też jest płacz codziennie od poniedziałku i nie chce zostawać.. Także dzieci są różne- jedne są bardziej wrażliwe i przeżywają, inne mniej, bo są odważniejsze i nie ma problemu. Oby tylko Junior się zaaklimatyzował i chciał chętnie chodzić, to będę spokojna i szczęśliwa.