Koniec maja

 Dzień Matki za nami. Nasze przedszkole niestety nie postarało się i nie zorganizowało z tej okazji jakiejś "imprezy", a szkoda, bo to w końcu ważny dzień i nasze święto i dzieci powinny o tym wiedzieć od małego. Były oczywiście laurki zrobione przez dzieci z pomocą pani A. i w szatni w "galerii" wisiały rysunki dzieci przedstawiające ich mamy (ja mam na nim czarne fruwające włosy i czerwone usta ;) ) Szkoda, że był to poniedziałek i nie mogliśmy uczcić tego dnia jakoś fajnie, rodzinnie, bo mąż wrócił dopiero o 18,0 do domu (mają w tym tyg. dużo pracy i wraca później) ale kupiłam kwiatki dla mamy i kawałek ciasta i poszłam do niej na kawkę, spędziłyśmy razem to przedpołudnie :) Zawsze podobało mi się w Holandii, gdy tam mieszkaliśmy, że tam Dzień Matki jest zawsze w drugą niedziele maja, więc wypada to w weekend i można ten dzień jakoś zaplanować i spędzić ze swoimi dziećmi, a nie w pracy czy w domu podczas, gdy dzieci są w p-kolu czy szkole..

                                                

laurka od Syna i róża od męża :)

 

W poniedziałek mamy Dzień Dziecka i już mam prezent dla Juniora- książkę o przygodach Reksia(bo uwielbia tą bajkę) i auto- ciężarówkę, na pewno się ucieszy. W p-kolu mają mieć moc atrakcji i dzień pełen wrażeń, a także dostaną drobne upominki :)

 

We wtorek była u mnie kumpela, z którą dawno się nie widziałam i nie mogłyśmy się nagadać, a wczoraj po 18-stej jak mąż wrócił miałam "wychodne", bo umówiłam się z M. i B. na plotki. Było jak zawsze niesamowicie śmiesznie i fajnie. Uwielbiam te dwie wariatki i cieszę się, że je mam! :) Szkoda tylko, że W. mieszka tak daleko od nas i nie spotykamy się jak dawniej we 4 :/ Ostatnio widziałam się z nią we wrześniu.. Ona jest teraz młodą mamą (jej córeczka w czerwcu kończy rok) i  w lipcu wychodzi za mąż (jedziemy na jej ślub 4 -go lipca) więc ma teraz sporo na głowie- organizacja roczku i ślubu oraz remont. Ale cieszę się, że jest wreszcie szczęśliwa.

 

Na weekend przyjeżdża do nas moje siostra. Wyszła wczoraj ze szpitala. Niestety wyniki badań nie są dobre, czekamy na następne i na konsultacje ze specjalistą. Strasznie się o nią martwię i nie umiem sobie wyobrazić co ona teraz czuje. Ten strach i niepewność :( Nie chcę i nie umiem o tym rozmawiać i pisać. Nie chcę nawet myśleć co może się stać i co będzie dalej. Pozostaję mi ją wspierać i być przy niej, tak jak ona zawsze była przy mnie w trudnych chwilach i momentach. Wie, że zawsze może na mnie liczyć i jej pomogę, tylko co mogę zrobić? Czuję się bezsilna.. Mogę się tylko modlić i trzymać kciuki, żeby dalsze badania nie potwierdziły najgorszego i żeby udało jej się wygrać z chorobą. Nie ma innej opcji musi być dobrze!!