:-(

 Powinnam dziś napisać o weekendzie i udanych zakupach w sobotę z przyjaciółką w Galerii oraz o wspólnej kawie i plotkach.. I o niedzielnej wizycie u mojej chrzestnej, gdzie spotkaliśmy się z kuzynką A. i jej córka E.  - moją chrześniaczka.. Ciocia jak co roku piekła pierniczki i ciasteczka na święta i zaprosiła nas na degustacje..

 Powinnam też napisać o moim spotkaniu z przyjaciółką B. w kawiarni w poniedziałkowe popołudnie, na pysznych naleśnikach z serem i rodzynkami oraz obłędnej kawie z syropem karmelowym..

 O Mikołaju, który przyniósł Juniorowi we wtorek w nocy fajne prezenty i trochę słodkości, a także odwiedził ich w przedszkolu i była wielka frajda!

A także o kiermaszu bożonarodzeniowym w przedszkolu, na którym wczoraj od rana sprzedawałam z dwiema innymi mamami przepiękne ozdoby świąteczne.. Bardzo dużo udało nam się sprzedać i uzbierać pieniędzy dla naszego przedszkola..

 Oraz o wycieczce Juniora i jego grupy do Karmelowej Krainy i do Fabryki Mydła, na którą dziś pojechali..

 Ale to wszystko nieważne i nie ma znaczenia w sytuacji, gdy umiera ktoś bliski z rodziny... Wczoraj rano ok. 9,0 akurat, gdy byłam na kiermaszu w przedszkolu, pilam kawę, rozmawiałam i śmiałam się z panią dyrektor i mamami, które ze mną tam sprzedawały, zmarł mój teść :(((( Wiedzieliśmy, że to się stanie, że źle z nim bardzo, ale to zawsze szok, że już, że dziś, że go już nie ma i nigdy go już nie zobaczymy.. Chorowal już kilka lat -rak żołądka i jelita.. Ostatni miesiąc był bardzo ciężki, czuł się kiepsko, a ostatnie dni były koszmarne ;( Nikt nie powinien tak cierpieć! Mój mąż jeździł do niego codziennie przez cały zeszły tydzień i siedział przy nim, jeden dzień był lepszy, drugi gorszy.. Teściowa już w sobotę powiedziała, że to kwestia kilku dni.. nie wierzyliśmy, bo jak można w to uwierzyć i pogodzić się z tym tak po prostu?? Widziałam jak mojemu mężowi jest ciężko, chodził taki smutny, martwił się. Ale wczoraj po śmierci ojca stwierdził, że tak będzie lepiej, bo nie męczy się już i nie cierpi, bo co to za życie..

 Wiem, że mój mąż cierpi na swój sposób, nie pokazuje tego, bo nie potrafi, ale jest bardzo wrażliwy i przeżywa to wszystko. Jak tylko wczoraj rano się dowiedział zwolnił się z pracy i przyjechał do domu (na dziś też wziął wolne) pojechaliśmy do domu rodziców i siedzieliśmy z teściową i szwagierka do 16,0. Przez ten czas przyjechała też siostra teściowej, potem przyjechał lekarz stwierdzić zgon.. I zakład pogrzebowy.. Pojechaliśmy w międzyczasie do Urzędu Gminy załatwić akt zgonu i z powrotem do teściów pomoc posprzątać.. Na 17,0 poszliśmy jeszcze do kościoła do spowiedzi i na mszę. Dziś od rana znowu latanie i załatwianie. Zawiezliśmy Juniora do przedszkola, potem pojechaliśmy z teściową do księdza umówić pogrzeb i do restauracji zamówić stype. Potem wróciłam do domu zrobić obiad, a mąż pojechał z mamą załatwić ubezpieczenie itd. W południe wrócił z Warszawy brat męża z delegacji i zalawił resztę spraw w zakładzie pogrzebowym.. Mój mąż nie chciał tam jechać -wybierać trumne itd. Nie dziwię mu się. Gdy mój ojciec umarł ja na szczęście byłam/mieszkałam zagranicą i ominęły mnie wszystkie te formalności i załatwianie pogrzebu.. Wszystkim zajęły się mama i siostra, ja przyjechałam dzień przed pogrzebem.. Nie chciałam tego wszystkiego załatwiać, wybierać, oglądać.. Nie miałam na to siły :(

 Teściowa jakoś się trzyma, była w pewnym sensie przygotowana na to, że tak się stanie. Mówiła już od paru tygodni, że teść do Świąt nie dożyje :( Niestety miała rację..

Teść był dobrym człowiekiem, miał swoje zasady. Potrafił czasem powiedzieć coś dosadnie i był szczery do bólu, ale dbał o swoją rodzinę, kochał swoich synów i troje swoich wnuków nad życie. Bardzo się cieszył, gdy Junior się urodził, bo stał się jak to się mówi "prawdziwym dziadkiem" ;) Żal, że go już nie ma i wielki smutek.. W sobotę ostatnie pożegnanie, to będzie ciężki dzień. Nie mogę zrozumieć i pogodzić się z tym, że ta straszna choroba zabiera tyłu ludzi wokół nas, tyłu naszych bliskich :(( Dlaczego tak się dzieje?? Dlaczego wciąż nie ma na to lekarstwa i ludzie muszą tak cierpieć i umierać?? To takie niesprawiedliwe ;(

 Moja siostra nadal walczy, dziś miała kolejna chemię.. Za tydzień znowu, kolejna dawka.. Boję się o nią.. Teść też chciał i wierzył, że się wyleczy, że się uda i już go nie ma.. Dwa dni temu pochowany był wujek mojego męża (kuzyn teściowej) też rak jelita :(( Co się dzieje?? To takie okropne i straszne!

 Gdy dotyka nas taka tragedia- ciężka choroba lub śmierć bliskiej osoby, nic innego nie jest ważne. Czas jakby zwalnia, zatrzymuje się na jakąś chwilę.. Małe, codzienne problemy przestają mieć znaczenie, wydają się nieważne i śmieszne..

 Mam nadzieję, że teść jest już po tamtej stronie szczęśliwy, spokojny i że będzie jakoś chronił nas, przede wszystkim swoich synów i wnuki od złych rzeczy.. Niech odpoczywa w spokoju.. [*] [*] [*]