Powrót?

 Zajrzałam właśnie do komentarzy i się wzruszyłam.. Tyle pięknych i ciepłych słów.. Bardzo, bardzo Wam dziękuje. Za każde słowo, za troskę, za pamięć. Prawie codziennie myślę, aby wrócić tu na bloga, do pisania, ale czy jestem gotowa? Chciałam, ale wciąż działo się coś co mnie powstrzymywało.. Tyle się wydarzyło od mojego ostatniego wpisu.. Tyle dobrych chwil, ale też tyle smutnych i strasznych momentów..

 Od śmierci mojej siostry minęło prawie 5 miesięcy. Wciąż boli, wciąż jest mi ciężko i brakuje mi jej strasznie. Każdego dnia o niej myślę. Często chodzę na cmentarz zapalić jej światełko, bo tylko tyle mi pozostało. Nawet teraz pisząc to łzy same płyną... Tak bardzo chciałabym z nią porozmawiać, jeszcze raz ją zobaczyć.. Dlaczego to niemożliwe?? Bardzo, bardzo mi jej brakuje.. Choć tyłu ludzi mam wokoło: mąż, synek, mama, przyjaciele to czuję pustkę, czuję, że kogoś bliskiego i tak bardzo ważnego mi brak.. Wciąż mam jej zdjęcia na półce i w portfelu. Wciąż mam jej nr telefonu w swoim tel. Nie umiem go wykasować.. Zawsze będę ją wspominać i zawsze będzie w moim sercu.

 Niedawno było dzień Wszystkich Świętych, pierwszy odkąd nie ma mojej siostry. Pierwszy odkąd nie ma taty mojego męża. Pierwszy po śmierci małej J. Minęło prawie 8 miesięcy, a my nadal ją wspominamy i odwiedzamy jej grób.. Nadal trudno w to uwierzyć, pogodzić się z tym, zrozumieć.. To była straszna tragedia i zapewne jest do dzis dla jej rodziców.. Dzieci z grupy Juniora zanoszą na grób J. znicze, kwiaty, maskotki, rysunki, aniołki.. Często o niej myślę i tak bardzo mi żal..

 Za chwilę 7 grudnia minie rok od śmierci teścia. Jak ten czas szybko leci.. Szok, że tyle już go nie ma z nami.. Smutek, żal.. Zwłaszcza, że nasz Syn nie ma już żadnego Dziadka :( Przykre to bardzo.

 Kolejna tragedię przeżyliśmy w październiku. Ale po kolei. Najpierw w lipcu urodziła się córeczka naszych przyjaciół- sąsiadów (rodziców Maćka- kumpla Juniora, o których nie raz już tu na blogu wspominałam) Bardzo cieszyliśmy się ich szczęściem. Mała L. jest śliczna i zdrowa, co jest najważniejsze. Pomagam koleżance przy Małej i kiedy tylko potrzebuje pomocy zostaje z malutką L. Mieszkamy w jednym bloku, mamy synów w jednej grupie w przedszkolu, więc widzimy się codziennie. Koleżanka co rano zawozi chłopaków do przedszkola autem, a ja zostaję z L.
 Potem czekaliśmy na narodziny Synka innych bliskich nam przyjaciół. Pamiętam jak jeździłam z I. na zakupy latem i wybierałyśmy wyprawkę dla małego H. Jak doradzalam jej, który wózek kupić.. I i P byli już rodzicami 7-letniej Oliwki i długo czekali na swój drugi cud. I wreszcie pod koniec sierpnia urodził się ich wymarzony Syn. Mały  urodzil się zdrowy dostał 10pkt Apgar i nic nie zapowiadało tragedii. Jednak od początku Malutki był jakiś słaby, stale spał i trzeba było go dosłownie budzić co kilka godzin na jedzenie albo karmić na śpiocha.. Koleżankę to bardzo niepokoiło, ale wszyscy w szpitalu i pediatra i pielęgniarki powtarzały, że wszystko jest ok, że Mały jest po prostu śpiochem i będzie pewnie niejadkiem.. Że takie dzieci się zdarzają i nie ma co się martwić na zapas. Niestety prawda była zupełnie inna.. Gdy synek I i P miał 9 dni dostał w domu podczas snu w dzień bezdech i karetka na sygnale został przewieziony do szpitala. W ten sam dzień był jeszcze przewieziony do innego miasta do szpitala na badania i oddział neonatologii i tam został półtora miesiąca. Leżał tam biedulek mały pod respiratorem i kroplówkami. Był karmiony przez sondę.. Nie umiał sam oddychać i nie miał odruchu ssania.. Po wielu badaniach okazało się, że to bardzo rzadka choroba genetyczna. Lekarze nie umieli mu pomóc, byli bezradni ponieważ nie było na to żadnego lekarstwa :( To było straszne.. To co przeżyli I i P, a my razem z nimi tego nie da się opisać. Szok, niedowierzanie.. Złość, płacz, gniew wszystkie najgorsze emocje mieszały się ze sobą.. Każdy dzień był droga przez mękę, strach o zdrowie i życie Małego.. Ciągle nerwy i czekanie na telefon..  Nawet w nocy budziłam się z koszmarów, tak samo było, gdy moja siostra leżała tak długo w szpitalu.. To było ciągłe czekanie na wyniki, na poprawę.. Na cud, który nie chciał nadejść :( Te dni, gdy H. leżał w szpitalu i miał kolejne i kolejne badania.. to czekanie aż się wybudzi, aż zacznie sam oddychać to było straszne przeżycie. Martwiliśmy się o niego bardzo i modliliśmy się codziennie. Było kilka mszy zamówionych w intencji jego zdrowia i nic to nie dało, nic nie pomogło.. Mam o to żal do Pana Boga, bo najpierw zabrał moją siostrę, a potem H... To takie niesprawiedliwe.. Dlaczego??

 Ani rehabilitacja ani podane leki nic nie pomogły. H. zmarł 22 października, gdy miał zaledwie 2 miesięce ;(((( Był takim ślicznym i słodkim dzieckiem. Odwiedzałam go z przyjaciółką w szpitalu, a gdy jeszcze był w domu krótko po urodzeniu nosiłam go na rękach.. Pamietam to wszystko doskonale, jakby to było wczoraj. Nie mogę się pogodzić, z tym co się stało. To był prawdziwy szok! Dzieci nie powinny umierać!!

 Nasi przyjaciele są w żałobie, przeżywają to co się stało bardzo.. Spotkała ich straszna tragedia. Nie da się tego opisać. Śmierć dziecka to jest najgorsze, co może spotkać człowieka w całym życiu. Jesteśmy przy nich, wspieramy ich, jesteśmy w kontakcie codziennie.. Tylko tyle możemy zrobić.  Tak bardzo mi żal I. Jako matka nawet nie umiem i nie chce sobie wyobrazić, co ona czuje i jak cierpi.. To takie niesprawiedliwe :( Tak strasznie jej współczuję..

 Ten rok jest najgorszy w naszym życiu i chciałabym, aby już się skończył!

 Teraz rozumiecie chyba dlaczego się nie odzywałam i nie pisałam.. Było mi ciężko, bo za dużo złych rzeczy działo się wokół nas. Za dużo tego wszystkiego w takim krótkim czasie ;( Mam nadzieję, że to już koniec nieszczęść wśród naszych bliskich!! Tylko o zdrowie proszę dla siebie i moich najbliższych, bo ono naprawdę jest najważniejsze!