Niejadek i znowu chory :(

 Święta już dawno za nami, wszyscy czekają już na majówkę, a u mnie na blogu nadal notka wielkanocna ;) Ale naprawdę nie mam chwili dla siebie i na pisanie ponieważ Junior znów chory i siedzi ze mną w domu. Każda mama wie co to znaczy mieć chore/przeziębione, marudne dziecko w domu. Masakra! Zaczęło się zaraz po Świętach od chrypki i kaszlu, potem doszedł katar w pakiecie. Poszłam z nim w środę do lekarza i pani doktor jak zwykle stwierdziła wirusówkę, bo gardło, oskrzela i płuca czyste (na szczęście!) gorączki też brak, więc standardowo zapisała inhalacje solą fiz. i dwa syropy: na kaszel Stodal i Pneumolan przeciwwirusowy oraz wit.C. Standard. Mam już tego dosyć szczerze mówiąc. Niby zaczęła się wiosna i miało być mniej wirusów i koniec chorowania, a tu jak zwykle to samo. Już nie zliczę ile razy moje dziecko miało katar przez te pół roku, gdy chodzi do p-kola.. porażka. Oczywiście powinnam się cieszyć, że to nic gorszego i poważnego, ale cóż. I tak siedzi w domu i tak. Oraz wydałam kolejną sporą sumkę w aptece. Bo oprócz tego, co poleciła pani doktor, kupiłam jeszcze Pelavo Kids na grypę i przeziębienie oraz probiotyk Dicoflor.

 Także już ponad tydzień siedzimy z Juniorem w domu i nudzimy się. Pogoda też jakaś dziwna, w kratkę. Raz jest słońce, raz deszcz, do tego wiatr, że chce głowę urwać. Na razie to prawdziwej wiosny nie poczułam, z wyjątkiem 2-3 dni może.. Kiepsko. Nienawidzę siedzieć zamknięta w domu tyle dni, nie umiem sprzątać, gdy mam Syna w domu, cały mój plan dnia i organizację szlag trafił :-( Co 5min. słyszę "mamooooo.." coś tam, a to pić, a to jeść, a to choć itd. itp. Z jedzeniem znów jest masakra, nie chce mi się nawet o tym pisać, bo nie chcę się denerwować.. Junior najchętniej jadłby w kółko to samo, jest tylko 4-5 rzeczy, które lubi i nie chce jeść normalnych posiłków- ani kanapek, ani zup, ani warzyw, ani  naleśników, ani większości rzeczy.. mam dość!

 Temat jedzenia, a raczej ten problem powraca. Ostatnio miałam rozmowę z wychowawczynią Juniora panią Asią i bardzo narzekała i dziwiła się, że Młody nie chce jeść w p-kolu. Mówiła, że on nic nie je od 8,0-15,0 (tylko jak to możliwe, żeby tyle wytrzymał i miał siły biegać i szaleć na korytarzu, gdy po niego przychodzę i iść do domu pieszo ok. pół godz?) Pani A. martwi się o niego i twierdzi, że chodzi słaby i że często nie ma siły się bawić itd. Ostatnio była taka sytuacja, że jednego dnia przewrócił się na krzesełku i uderzył w głowę. Na szczęście nic mu się nie stało i nie ma nawet guza. Ale musiałam go odebrać wcześniej i wysłuchać "wywodów", że powinnam iść z nim do lekarza, poszukać specjalisty i "coś z tym zrobić",  że tak nie może być itd..... Tylko co ja mogę zrobić?? I do jakiego lekarza się udać?? Czy ktoś może mi powiedzieć/ poradzić? Nie mam już siły. Ani prośba ani groźba na niego nie działa. I to nie jest tak, że jak jest w domu to nic nie je cały dzień, je, ale domaga się stale tych samych rzeczy, a ja nie mam zamiaru gotować dwóch obiadów codziennie, na śniadanie kombinować i wymyślać, żeby cokolwiek zjadł. A w p-kolu specjalnie dla niego nie będą zmieniać menu. Jemu wystarczy na śniadanie pół suchej bułki albo pół banana.. a w p-kolu nie ma takich śniadań! Chciałabym mieć normalne dziecko w tej kwestii, które zje rano kanapkę (obojętnie z czym) a na obiad to co ugotuję lub ugotują panie kucharki w przedszkolu. Dlaczego w naszej grupie (25dzieci) tylko mój Syn jest takim niejadkiem i "dziwolągiem", który sprawia kłopoty, bo nie je??? Nie mogę się z tym pogodzić :-(

 Jedyny plus jest taki, że przed świętami byliśmy na kontroli u chirurga i ze stulejką już ok, maść pomogła i po problemie. Chociaż to dobre.