Po i przed..

 Bilans 4-latka zaliczony. Waga Juniora to 15kg, wzrost 102cm. Wiem, że to nie za dużo, ale taka jego uroda :) Ważne, że mieści się w siatce centylowej (czyli w normie) i nie jest otyły, jak wiele dzieci w jego wieku (i to jest dopiero problem, jak stwierdziła nasza pani pediatra) Coś o tym wiem, bo mamy takie dziecko w naszej rodzinie.. Poza tym wszystko ok: kręgosłup prosty, płaskostopia brak, zęby bez ubytków, wzrok bardzo dobry, komunikuje się w sposób poprawny, odpowiada na pytania, jest samodzielny. Przy okazji pani doktor go osłuchała i zajrzała w gardło, sprawdziła węzły chłonne i siusiaka- wszystko dobrze, bardzo mnie to cieszy :)) Kamień z serca. Nasza pani pediatra to świetna kobietka, Junior chodzi do niej z przyjemnością, ja także. Choć rzadko się to zdarza, bo Junior nam mało choruje (odpukać) a ze zwykłym katarem nie biegam z nim do lekarza.

 Pani doktor oraz pielęgniarka, która go najpierw ważyła i mierzyła, wychwalały go bardzo, że grzeczny, że dzielny, że słucha poleceń. Ponoć przed nami był jakiś Kubuś na bilansie i nie był zbyt chętny do współpracy, dał ponoć nieźle czadu i z badania i ważenia wyszły nici ;) Dobrze, że moje dziecko nie jest takie nadpobudliwe i nie muszę (nigdy na razie nie musiałam) wstydzić się z niego.

 Po południu Młody poszedł na godzinkę do babci, a my z mężem skoczyliśmy na cmentarz pomyć pomnik i wyrzucić stare znicze. Nowe oraz kwiaty zawieziemy w sobotę, a w niedziele przyjedzie moja siostra i pójdziemy na msze na cmentarz razem. Potem idziemy wszyscy do mamy na kawę, jak co roku. A dzisiaj dzieciaki nasze miały iść na cmentarz pod Pomnik Nieznanego Żołnierza zapalić znicze- fajnie, że przedszkole o to dba i uczy ich szacunku do zmarłych.

 Jutro natomiast idziemy z Juniorem na kawę do Mateusza- starszego syna mojej przyjaciółki M. Mateusz też był tydzień temu na urodzinach Juniora i teraz zaprosił nas do siebie ;)

 A w przyszłym tygodniu moja siostra jedzie do szpitala do Poznania na kolejne badania, bo znowu z jej zdrowiem nieciekawie i coś się dzieje niedobrego. Coś jest nie tak tylko jeszcze nie wiadomo co. Lekarz ją wysłał na dokładniejsze badania i znów mamy nerwy, co to może być i oby nic groźnego, poważnego.. Znowu badania, szpital, nerwy i niepewność- wszystko od nowa, współczuję jej. Martwię się bardzo. Trzymajcie proszę kciuki za nią..
 Przed nami czas zadumy i wspomnień o naszych zmarłych, czas na refleksje i chwila zatrzymania się w tym pędzie naszego życia. Śpieszmy się kochać ludzi.....