Po urodzinach

 I już po imprezie urodzinowej. Na ten rok starczy świętowania urodzin/imienim itd ;) Jeszcze pod koniec listopada urodzinki ma chrześniaczka męża Karolina oraz w Święta moja mama, ale to już nie u nas w domu ;)

 Urodziny Juniora wyprawiliśmy w sobotę. Niestety nie wszyscy goście dotarli, bo dziadek źle się poczuł i został w domu, w łóżku oraz moja kuzynka (chrzestna) nie przyszła, bo jej córka popatrzyła się wrzątkiem dwa dni wcześniej w rękę :( Biedna E. Na szczęście to tylko dłoń i nadgarstek, ma przepisane maści i częste zmiany opatrunku i pomału wszystko się goi.
Reszta rodziny dopisała, humory też. Jedzonko było pyszne i aż za dużo wszystkiego (jak zawsze) solenizant szczęśliwy, bo miał 2 kuzynki do zabawy :) Tym razem dostał od wszystkich kasę i sporo uzbierał  :) Tylko od nas rodziców dostał tradycyjnie książki :)

Tort zrobił furorę, bo był piękny i przepyszny. Tak jak zażyczył sobie Junior był z rybkami 😃
                           

Po urodzinach mieliśmy labę i kilka dni odpoczynku, bo w poniedziałek Junior miał wolne. W przedszkolu był co prawda dyżur, ale nie zapisałam go, bo z jego grupy było zapisanych tylko 6 dzieci (na 24) Także mieliśmy z Synem długi weekend. Cieszyłam się, bo dopadł mnie jakiś wirus i od tygodnia mam katar i kaszel, więc dobrze, że mogłam wygrzać się w ciepłym domu. Ale niestety nadal mi nie przeszło :/ Tylko tyle dobrze, że Młody się ode mnie nie zaraził, na razie się trzyma. Oby tak dalej! Daje mu cały czas tran i witaminy oraz probiotyki i to chyba pomaga, bo od września jest ok. Nawet kataru nie miał (odpukać). Ma dobrą odporność.

 We wtorek 1 listopada Święto Zmarłych byliśmy rano wszyscy z moją mamą na cmentarzu zapalić znicze i zostawić kwiaty. Moja siostra nie przyjechała, bo kiepsko się czuła. W sobotę na urodzinach była, ale we wtorek nie dała rady. Na mszę na 14-sta poszliśmy z mężem sami, Junior został u babci. Pogoda była okropna, całą mszę padało :/ Potem poszliśmy do mamy na kawę. Wpadła też moja chrzestna. Z wieczornego spaceru po cmentarzu wśród tysięcy płomieni zrezygnowaliśmy niestety przez pogodę, bo strasznie wiało i padało co chwilę z przerwami.. Nie pamiętam tak brzydkiego 1-go listopada.. Szkoda, bo lubię to święto i naszą tradycję chodzenia po cmentarzach i za dnia i wieczorem. Zawsze jest tak pięknie, odświętnie, magicznie, inaczej. To taki jedyny dzień w roku. Choć my na cmentarz do naszych bliskich chodzimy bardzo często, nie tylko z okazji świąt czy urodzin/imienin zmarłego, ale też bez okazji, aby zostawić znak, że pamiętamy. Coraz więcej osób znanych nam czy z rodziny czy wśród znajomych jest już po tamtej stronie :( Niedawno tragiczny wypadek miał dawny kolega mojego męża (znali się z technikum) miał tylko 37lat, zostawił żonę i dwie małe córki :(( Zdrowy silny facet i taki głupi wypadek przy pracy... Smutne to bardzo.

  A my żyjemy dniem powszednim, codziennymi obowiązkami, swoimi sprawami, problemami małymi i większymi, dzień za dniem.. Synio nasz uczy się aktualnie liczyć oraz czytania i pisania. Literki są teraz u nas na porządku dziennym ;) Zna już prawie cały alfabet i zaczynamy powoli naukę czytania. Do pójścia do szkoły ma jeszcze (prawie) dwa lata, więc myślę, że do tego czasu spokojnie opanuje tą umiejętność :) Ma jeszcze sporo czasu. Najbardziej zaskoczyła mnie i w sumie rozbawiła szwagierka, która jakiś miesiąc temu była baaardzo zdziwiona, że Junior jeszcze nie pisze i nie czyta płynnie.. Bo jej córki w wieku 5lat już to umiały. Wow no super i gratuluję, ale co mnie to obchodzi i co ma wspólnego z moim dzieckiem? ;) Każdy jest inny, ma inne tempo rozwoju i nie można dzieci porównywać kto kiedy ile i dlaczego już, a dlaczego jeszcze nie...? Mój Syn właśnie dopiero skończył 5lat i myślę, że to dobra pora na rozpoczęcie nauki i przygody z literami -czyli pisaniem i czytaniem. Nie jestem z tych matek, które mają chore ambicje i chcą, żeby ich dziecko we wszystkim było pierwsze, najlepsze i nr 1. Absolutnie, jestem daleka od tego. Dałam mojemu dziecku czas na zabawę, na normalne prawdziwe i beztroskie dzieciństwo. Nie goniłam go do książek i nauki od 3r.ż. Jak wspomniana szwagierka swoje córki. One obie nie chodziły do przedszkola dopiero do zerówki, bo szwagierka uważała, że skoro ona jest w domu + babcia,bo mieszkają razem, to po co dzieci mają chodzić do przedszkola.. Ja jestem innego zdania, ale nigdy go nie wyraziłam skoro ona myśli inaczej i ma swoje poglądy i argumenty. Mnie one nie interesują. Ja robię tak jak uważam dla dobra swojego dziecka. Nigdy nie wtrącam się w wychowywanie innych dzieci, nie komentuje, nie dziwię się itd. Szwagierka pomimo, że nie puściła dziewczyn do przedszkola uznała za konieczne nauczenie ich czytania, liczenia itd. Bez żadnego przygotowania pedagogicznego. I szczyci się tym, że nauczyła je sama :) I że w wieku 5 lat czytały, pisały, liczyły do 100, dodawały, odejmowaly i mnożyły między 1-20. Moja przyjaciółka skomentowała to w ten sposób: "A co za różnica czy umiały czytać i pisać w wieku 5,6 czy 7lat? I tak do szkoły poszły w wieku 7lat i dopiero wtedy im się te umiejętności przydały. Ważne, żeby dzieci nauczyły się tego do czasu rozpoczęcia szkoły , bo wtedy jest im łatwiej, nauka przychodzi szybciej i nie ma tego stresu w pierwszej klasie, że tyle jest nowych rzeczy i nagle tyle trzeba się nauczyć, zapamiętać." I zgadzam się z tym w zupełności. Córki szwagierki umiały czytać, pisać, dodawać itd. A nie umiały żadnych manualnych rzeczy zrobić same, malowania czy rysowania ich mama nie uczyła, bo nie umiała tego i nie wydawało jej się to ważne ani potrzebne. Nie mówiąc już o innych trudniejszych pracach plastycznych. Dziewczyny nie mialy kompletnie żadnych kontaktów z rówieśnikami ani innymi dziećmi, poza Juniorem, który jest od nich młodszy o 3 i 6 lat, czyli sporo. Innych dzieci w rodzinie nie mają, bo szwagierki rodzeństwo jest dużo od niej starsze i mają juz dorosłe dzieci. Nie miały zatem aż do czasu pójścia do szkoły żadnych koleżanek.. A gdy poszły do szkoły to jakoś najlepsze w swoich klasach nigdy nie były. Obie dobrze się uczą, ale nie są najlepsze czy jakieś wybitne. Obie za to mają problemy z angielskiego, bo w przedszkolu go nie miały, nikt ich go nie uczył i nagle bum.. Karolina ma talent muzyczny, bo pięknie śpiewa i gra na różnych instrumentach, ale to nie zasługa jej mamy ani nikogo innego. To po prostu talent, dar od Boga, bo nikt w rodzinie nie jest uzdolniony muzycznie. Ja bym na ich miejscu posłała ją do szkoły muzycznej, bo szkoda takiego talentu, powinna się rozwijać w tym kierunku, ale to ich decyzja (szwagra i jego żony) ja się nie wtrącam. Ale widzę, że nie są chętni, bo to wiąże się z dojazdem dość daleko do szkoły, bo w naszej okolicy nie ma szkoły muzycznej niestety. Szkoda.
 Ale wracając do tematu myślę, że wiek 5 lat jest odpowiedni, żeby zacząć naukę literek, głoskowania i co za tym idzie czytania. Nie chciałam gonić mojego Syna wcześniej do nauki, zmuszać go, bo po co? Jaki ma sens to, żeby dziecko już w wieku 4lat czytało? Po co? Teraz od ok. 2 miesięcy on sam chętnie poznaje nowe literki, pisze, głoskuje, układa pierwsze proste słowa i zapisuje :) Widzę jak mu się to podoba i cieszy się z tego. Jest gotowy, jest chętny i bardzo mnie to cieszy. Wcześniej tego nie było. Nic na siłę, nie ma sensu zmuszać dzieci do nauki za wcześnie, bo się zniechęcą. Czasami Junior ma gorszy dzień, ma lenia i nie chce mu się. Wtedy odpuszczam, robimy dzień albo dwa przerwy. Nic się nie stanie, świat się nie zawali. Ma jeszcze czas, aby nauczyć się tego wszystkiego.
A jeśli o czytaniu mowa jestem właśnie w trakcie czytania świetnego thrillera:
                       

Jego autorka była niedawno w Polsce i gościła nawet w DDTVN i oglądałam wywiad z nią :) Fajna powieść, fajnie się czyta polecam. Teraz jesienią/zimą mam zdecydowanie więcej czasu i chęci na czytanie, więc chwilo trwaj! Gorąca pyszna herbata, kocyk i dobra książka i nic więcej do szczęścia nie potrzeba! :)) Do poczytania gdzieś na blogach.. ;)